De 'Kruisleer' of Redbad in conflict met Willibrord

Naar aanleiding van de vorig jaar geflopte film Redbad (nu wel op het Ziggo-on-demand te zien), las ik een boek van Arian de Goede, Redbad Koning van Friesland.
Het boekje van 133 bladzijden is geschreven in 1937 door een nationalistisch-Freise rechtenstudent en nu door zijn zoon Julius de Goede opnieuw uitgegeven.
Er blijken geen rechtstreekse bronnen over/van Redbad te zijn: hij wordt alleen door anderen, met name vijandige Franken, ook wel Nurthumberland-Engelsen genoemd. Die laatsten, zoals Alcuin waren christelijk en zagen in de verdediger van Friese nationale en religieuze onafhankelijkheid vooral een tegenstander of vijand.
Bij de Wllibrord-conferentie van afgelopen oktober werd Willibrord tegenover Bonifatius geplaatst als de zachtere tegenover de harde-lijn bomen-omhakker Bonifatius.
Dat blijkt toch niet echt te kloppen.

In het boek komt een episode voor waarin Willibrord langs de kust van Friesland naar de Denen gaat, er koeltjes wordt behandeld door koning Ongend, terugkeert en op Helgoland |(=Heiligen land, vanwege de toewijding van het eiland aan de god Fosite. Er stonden tempeltjes op het eiland, er was een bron waar stilte moest heersen. Daarin doopte Willibrord drie jonge mensen (als slaaf gekocht in Denemarken?), die eerste bekeerlingen moesten worden. Vruchten van het eiland mochten niet gegeten worden, de runderen moesten vrij lopen. maar Willibrord liet een paar runderen slachten en die werden gegeten.
Koning Redbad strafte de heiligschennis met het doden van één persoon van het gezelschap. Daar werd het lot voor geworpen. Alles bijeen dus een blamage voor Willibrord, deze missionaire reis.
Eigenaardig in het boek vond ik de term 'kruisleer' (blz. 38,68, 89, 114) voor het christendom.
Wij bleken thuis nog het boek van Anton Weiler, Willibrords missie in de kast te hebben. Daar staan deze zaken allemaal veel uitvoerigerm en met minder Freis-nationalistische sentimenten, wat dan toch ook wel weer aardig is.