Een echte Big Ben in Mekka

Over de Anugerah Budaya en de weken er na in Indonesië staan enkele impressies op de Engelstalige blog: https://relindonesia2.blogspot.com. Toch hier een klein verhaal. Na Jakarta waren we in Yogyakarta en bezochten daar een soort Madurodam in de koele heuvels van Kaliurang, op 900 meter hoogte. Daar zijn de toonaangevende gebouwen van de wereld in kleinere afmetingen bij elkaar gezet als attractie voor de lokale toerist (en zo te zien ook schoolreisjes). Het heet The World Landmarks.
Het begint bij Stonehenge, het Colosseum van Rome, een molen uit Nederland, de Eifeltoren en nog zo wat van de hele wereld bij elkaar gezet.

De Big Ben staat er twee keer: een keer naar het Londense voorbeeld. De 2e keer is het naar de kopie van maar liefst 601 meter hoog, die in Mekka naast de Ka'aba en de Masjidul Haram staat. Temidden van zes hotels van 200 meter hoog staat hij daar. Aan top een halve maan met ster en boven de wijzerplaat in het Arabisch Allah geschreven. De hoogleraar Mirza Tirta Kusuma, beter bekend als Syafaatun, schreef er boos over in het boek met de titel: Ketika Makkah menjadi seperti Las Vegas (als Mekka er uit gaat zien als Las Vegas). Maar hier staat hij er dan toch, zonder die andere hotels en zonder de moskee, met een nette groene of islamitische kleur in het toeristische park, met ook nog een chinees paviljoen, maar verder vooral een en ander uit westerse landen. Op de reclame die de reisbureaus maken voor de grote of de kleinere bedevaart komt naast de moskee toch vooral die erg grote rij van hotels naar voren, met in het midden deze Big Ben.

Anugrah Kebudayaan: Indonesische Cultuurprijs

Vorige week, 10 Oktober 2019, was ik een van de 4 buitenlanders naast 55 Indonesiërs die van de Indonesische Minister van Onderwijs en Cultuur bij de uitreiking van de jaarlijkse Anugrah Kebudayaan een onderscheiding mocht ontvangen. Als motivatie werd daarbij het volgende omschreven: "De Professor Emeritus Interculturele Theologie aan de Universiteit Utrecht heeft zich ingezet voor de intellectuele ontwikkeling van de docenten op het gebied van de  Islam. Hij heeft ook veel boeken geschreven over de geschiedenis van de Islam in Indonesia. Geboren in 1942 is hij een pioneer geworden bij de ontwikkeling van de instellingen voor islamitisch onderwijs, met name de IAIN (Staatsacademie van Islamwetenschappen) van Jakarta en Yogyakarta. Hij heeft op beide instellingen gedoceerd en daar mogelijkheden geopend voor Indonesische studenten om hun opleiding op hoger niveau voort te zetten in het buitenland. Hij heeft een grote betekenis gehad voor de verhoging van de kwaliteit van de docenten door een programma van samenwerking met de Univerteit van Leiden, waaruit een aantal academische promoties op het gebied van de Islamologie is voortgekomen." Tot zover mijn vertaling van de Indonesische tekst van de motivering.

De uitreiking van de cultuurprijs vond plaats in het kolossaal grote Istana Olahraga, een badmintonstadion met 8000 zitplaatsen, nu gebruikt voor een grootse culturele manifestatie met veel muziek en dans. De deelnemers kregen een onderscheiding opgespeld. Naast mij stond een sjeich van Al Azhar, Mahmoud Hamdi Zakzouk, die hiermee bedankt werd voor zijn inzet  bij de begeleiding van Indonesische studenten in Cairo. Alles bijeen dus wel een heel bijzondere combinatie. De twee andere 'buitenlanders' waren de Surinamer Roesman Darmohoetomo die een netwerk van leraren modern Indonesisch en Javaans in Suriname heeft opgezet en de Japanse Akiko Kawaguchi voor haar inzet bij het registreren van oude volksmuziek in West-Java. Verder stond vooral de culturele verscheidenheid van Indonesië centraal: een verteller van volksverhalen uit Papua, een copiist van klassieke Balinese teksten op lontar bladen, wayangspelers, maar ook zangers van Krontjong muziek in de Portugees-Bataviaanse stijl. Ik kon geen goede foto's maken van de spectaculaire plechtigheid en hoop die later te plaatsen, omdat ik nog onderweg ben naar andere activiteiten in Indonesië. Hieronder toch een impressie van de opening.

Het eerste initiatief voor dit hele netwerk van samenwerking is begonnen door de Minister van Godsdienstzaken Prof. Mukti Ali in 1978. Hij maakte contact met de ambassade in Jakarta en vroeg om tien docenten te kunnen laten kennismaken met de europese islamwetenschap. Voor die griep werd ik in1978-9 de begeleider in Leiden. Daarop ging ik in Jakarta doceren, organiseerde weer een project in Leiden en was van 1984-8 in Yogyakarta. Anderen kwamen erbij: vooral Martien van Bruinessen, die eerst als KITLV onderzoeker werkte maar meteen als met onderzoek van volksreligie begon, later ook doceerde en een groot aantal dissertaties begeleidde. Verder waren Herman Beck, Johan Meuleman en tot op heden Nco Kaptein hierbij betrokken.