De Grote Surinematentoonstelling in de Nieuwe Kerk

De Nieuwe Kerk heeft een Grote Surinematentoonstelling. Het was in het restaurant van de kerk al gezellig druk: ruim meer dan de helft van de bezoekers waren zo te zien (ex-)Surinamers die elkaar steeds maar weer op bekende dingen uit hun oude wereld wezen. 'Kijk toch eens, dat is..' De 'gewone' groepen bepaalden het beeld: eerst de inheemsen, die in Suriname geen eigen status hebben, terwijl ze dat in de omringende landen allemaal wel hebben. Alleen een dag in het jaar gewijd aan de inheemsen, maar verder geen privileges op grond, gebieden voor zelfbestuur en -bewind, status in parlement of zoiets. Dan overweldigend veel over de slavernij, Elmina door de Nederlanders veroverd om er een verzendstation te hebben. De Maroonse cultuur, de weggelopen slaven, dan de koelies, vanaf 1850: Chinezen, Hindoestanen vooral, Javanen. Weinig over die eigen achtergronden: ook al speelt die achtergrond bij alle contacten een overduidelijke rol, het werd niet gethematiseerd, want in de politiek speelt het geen/mag het geen rol spelen.

Er waren wat oude doeken, opgezette beesten, maskers, sieraden van vogelveren. Ook nieuwe kunstwerken voor de tentoonstelling gemaakt: de uitstekende handen gaan over de hopeloosheid van de slaven die vervoerd werden. De grote tafel is een herinnering aan de doden bij een moordpartij door het leger van Bouterse in de burgeroorlog tegen Ronnie Brunswijk (1986-1994?). Verder werden de politieke zaken vermeden: eigen werden we er wel wat triest van, een land dat zo'n lange geschiedenis van onderdrukking en ongelijkheid heeft gekend. Nu is er nog geen leidende figuur om je echt aan op te trekken. Anton de Kom is zo'n beetje de enige held van het verleden die werd genoemd. De diverse religies en de kleurrijke hindoetempels kregen we ook niet te zien. Maar de Surinaamse mensen hadden wel een mooie dag.