Op 11 mei, zaterdagavond, organiseerde de Omar al-Farouq moskee (in de oude Emmaüskerk bij station Utrecht-Overvecht) een iftar-maaltijd.
Voorafgaande daaraan was er in een andere voormalige katholieke kerk, de Stefanus in Overvecht, een gemengde serie voorstellingen, georganiseerd door UPLR, het
Utrechts Platform Levensbeschouwing en religie. De lokatie heet nu ZIMIHC-Stefanus. Wat ZIMIHC betekent weet ik niet. Het enige wat ik hoorde was 'Zat-ik-maar-in-Hoog-Catharijne'. Nou, daar zaten we dus niet, in die drukte.
UPLR hield eerst vanaf 18.30 een eigen presentatie, ook wel voor de wethouder van cultuur, Diepenveen. Er was aan de vredestocht meegedaan in September, er was deelname bij de terroristische actie in een tram, vorige maand. Er was nu ook een bestuurswisseling: na christelijke en een joodse voorzitter, werd nu voor het eerst iemand uit de Marokkaanse gemeenschap voorzitter: Abderrachmane Chrifi.
Daarna kwamen enkele filmen over de migratie van Rif/Marokko naar NL/Utrecht vanaf 1962. De achtergrond werd heel anders beschreven dan wat wij van de Nederlandse beelden kennen. Hier geen Nederlandse ambtenaren die gingen ronselen, maar een aloude migratie vanuit Rif, eerst naar Algerije. Toen de na 1960 niet meer kon dus maar naar Europa en ook naar Nederland. Dit deel van de avond werd gebracht als een eerbetoon aan de 1e generatie migranten voor hun durf, doorzettingsvermogen en volhouden bij ontberingen.
Een persoon kwam speciaal naar voren: de slager die vanaf midden jaren 1960 een belangrijke ontmoetingspunt werd. Hij had eigenlijk bij zijn 50-jarig jubileum een lintje van de koning moeten krijgen. Bij wijze van vervanging werd nu diens zoon gehuldigd, naast een echte 1e-generatie-held.
Hoogtepunt van de avond was de voorstelling
Alhambra Revisited door Gottfrid van Eck, muzikant en vooral verteller, samen met een groep van violiste, Joodse zangeres and Marokkaanse ud-speler. Van Eck bracht enkele sprookjesachtige verhalen in een sfeer van
1001 Nacht over het Alhambra: intriges, schatten die verdwijnen, wonderen, wonderschone dames, allemaal uitlopen op het samenleven van moslims, joden en christenen in dat oude Andalusië. De muzikanten waren virtuoos, speelden alsof het zo gemakkelijk en soepel kon. Romantiek, speelsheid, met wat vermanende woorden aan onze tijd over die inter-religieuze en interculturele toptijd (waarin ook wel weer foute dingen gebeurden): 75 minuten subliem theater, waar een grote groep gemengd publiek ademloos naar keek.
Gottfrid van Eck vertelt hier tegen de achtergrond van opnames van dat grootse Al-Hambra-paleis. Hoe Ramadan uiteindelijk een groot genoegen kan zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten