Valencia was mooi, maar een lastige reis met onmogelijke vluchttijden, laat in hotel, om 04.00 uur al weer er uit enkele dagen later. Münsterland was nu dus een relaxter doel. Al na ruim anderhalf uur waren we bij het eerste reisdoel: de burcht van Bad Bentheim. Het is een stadje van niks maar wel met een machtig en mooi kasteel.Volgens de informatie waren ze onafhankelijk, maar wel onder het Romeinse Rijk, en vooral onder de bisschoppen van Münster. Geen sprake van iets als een Brexit. Integendeel, steeds meer seculier en meer integratie, naar een eenheidsstaat. Vanuit de flarden die we opvingen was dat een lang proces, waarover nauwelijks een helder oordeel te vormen is.
Al na de eenheidsoverwinning van Bismarck rond 1860 werd er nog stevig uitgebouwd aan het kasteel.
Boven is een zicht op het woongedeelte. De middeleeuwse donjon met muren van vier meter dik staat er niet op want wij stonden daarop. Bij de ingang een afbeelding van drie podagristen uit Coevorden die waren komen lopen (72 km) voor het heilzame water. Ze hadden dus pijn (van jicht) in hun tenen. Onze nicht noemde dat de pastoorsziekte: komt van teveel rood vlees en rode wijn drinken. Van de badcultuur in Bentheim hebben we weinig gezien, zelfs te weinig borden naar wellness zaken.
Er is een kleine tentoonstelling met veel over het gele goud, de zandsteen van Bentheim, in veel kleurschakeringen, tot rood. In een torenkamer was ook een leuke impressie van de zoektocht naar de steen der wijzen, die zilver en goud en eeuwig leven kan geven.
We hadden geen last van de ziekte van Ilja Pfeiffer die in zijn
Grand Hotel Europa panisch wordt van teveel toeristen. Integendeel, alles
ganz ruhig hier, de hele vijfdaagse trouwens.Ja, wat doe je met die kleine 100 kastelen in Münsterland? Een aantal, zoals dat van Bentheim is deel in een museum omgebouwd. Er zaten ook veel onderwijsinstellingen in.
De kastelen hier zijn vooral
Wasserburge, vaak met een dubbele gracht omgeven. Dat was ook het geval met dat van Steinfurt (ook bezit geweest van de Graaf van Bentheim). Nu kon je er niet in want het waren zo te zien vooral kantoorruimtes van de gemeente.
De tuinen zijn vaak prachtig onderhouden, de kastelen trouwens ook deels nieuw omdat in de 2e wereldoorlog alles of de helft wel was plat gegooid.
In Steinfort is de tuin rond een
bagno, een picnic aan strand, aangelegd. We zagen er dexe vreselijke tekst:
'Wij hebben het leven geofferd toen Duitsland in nood was'... edelmoedig dus, maar waarom was Duitsland in nood? Te overmoedig, gulzig in 1914, meet een keizer die onverantwoordelijk was naast een van Oostenrijk die helemaal wereldvreemde beslissingen nam en zijn rijk de ondergang in stuurde!
In het stadje Steinfurt mooi nieuwe naast super-gerestaureerde oude huizen. Ook leuke moderne kunst: alle vier kanten van dit mooie stuk natuursteen met prachtige individuele karakters.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten