In de Utrechtse wijk Kanaleneiland is enige tijd geleden de bibliotheek verhuisd. In het oude gebouw kon een wijkcentrum komen, dat de naam kreeg Huis van Vrede. De eerste gedachte is dan ook wel aan salam of sjalom. Maar de sociaal werker is ook een pastoraal werker, aan de bevindelijke of evangelikale kant, zodat er op zondag kerkdiensten worden gehouden. Er zijn meerdere asielzoekers uit Iran actief, die in het proces van de tocht naar het westen stevig christelijk zijn geworden. Het 'kerkmeubilair' ziet er uit als een allegaartje van krijgers, ket oude kerkbanken, links een liturgisch of zeker muzikaal centrum met de piano/synthesizer en de microfoons.
Sinds afgelopen maart is er een speciaal project: een stevige betonnen bank, vredesbank, die uiteindelijk vlak bij ons huis langs het Amsterdam-Rijn kanaal gezet moet worden. Een zestal personen, deels uit de wijken in de buurt, deels asielzoekers, heeft aan de bank gewerkt. Een Syrische kunstenaar heeft het ontwerp gemaakt. Aan de ene kant (de voorkant van de leuning) is een serie gebedshuizen neergezet: van links af de Matteuskerk van Oog in Al, de domtoren, de Ulu moskee en zo nog wat.
De achterkant laat allerlei soort mensen dansen: natuurlijk de derwisj dans van de soefi's, maar ook gewone ontspannen dansen en ballet.
Er is een Perzisch restaurant in het gebouw (nu vanwege corona alleen afhalen) en een naai-hoek waar 8 machines staan en dames aan mondkapjes werken, tassen, ook wel op bestelling verstelwerkzaamheden doen. De asielzoekers uit de wijk Oog in Al met hun AZC en de vaak allochtone van Kanaleneiland vormen, samen met autochtone bewoners een aardige mix.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten