Delft in Oranje of Oranje in Delft?

De Prinsenhof in Delft kenden wij als het minder goede museum over Indonesië: veel spannende dingen konden ze er vaak niet laten zien, maar Nusantara, zoals het toen heette deed zijn best en we kwamen toch trouw kijken.
Sinds enige tijd is Nusantara opgeheven, de collectie over andere instellingen verdeeld en de stad Delft heeft de prinsenhof tot lokaal museum verheven met als toppers het Delfts Blauw, Antonie van Leeuwenhoed en vooral Willem van Oranje. Momenteel is er een rijke tentoonstelling te zien over leven en omgeving (vooral kinderen en kleinkinderen) van de Vader des Vaderlands, zoals hij wat pompeus heet.
Er is al veel voor de orangisten geweest de laatste tijd: de TV-serie over de 80-jarige oorlog,  en de tentoonstelling in het Militair Museum van Soesterberg, waar hij vooral als lid van de adellijke stand wordt getoond.

Delft heeft zijn eigen 'toren van Pisa', niet zo scheef als die witte in Italië. Kennelijk zijn ze tijdens de bouw al correctief gaan stapelen, maar toch apart: zo lang zo scheef al!

In 1572 was er nog geen definitieve alteratie geweest: geen definitieve overgang tot de reformatie, maar katholieke kerken konden nog open blijven. Bij de Oude Kerk stond nog het grote en deftige (voor adellijke meisjes/dames) Sint Agatha-klooster. Willem van Oranje 'kreeg' (of nam) een deel van het klooster in gebruik. Rector was daar de geleerde Erasmus-vriend Cornelis Musius, die kort voor de beeldenstorm (waar dit klooster aan kon ontsnappen) nog een altaarstuk had laten schilderen, de kruisafname.

Musius is 72 op dit schilderij. Ouder is hij niet geworden, want in December 1572 werd hij weggevoerd en uiteindelijk omgebracht door of op bevel van Lumey, de bloedgraaf die graag katholieke priesters ombracht en door Oranje werd gehaat, maar niet al te openlijk, want Willem was wel tolerant, liet liefst de godsdienst buiten de politiek en het geweld, maar kon ook weer niet te openlijk de geuzen afvallen. Lumey schijnt toch min of meer verbannen te zijn. Te laat dus voor de Rector Musius in Delft.
Oranje kwam als gast in het klooster, maar er werd wel verordend dat de nonnen mochten blijven maar er verder geen nieuwe leden meer mochten worden aangenomen: het was de tolerantie een moeilijke zaak. De burgemeester weigerde te kiezen voor katholiek én Spanje, dan wel voor de opstand: hij koos wijselijk voor Delft, waar het dus moeizaam verliep.
Een maand voor hij werd vermoord, werd de 3e en laatste zoon van Willem van Oranje geboren. Er kwam een groots doopfeest met veel gasten, muziek en wijn. Daar werd door de dominee stevig tegen gepreekt en ook preek werd gedrukt en lag nu op de tentoonstelling.
Nog vele familiegeschiedenissen: tussen katholiek en protestant (en daarbinnen Luthers versus Calvinistisch) liepen de scheidingen alsmaar door.
Hieronder nog een lijkafname: van kort na 1600 en uit Italië waar Caravaggio het allemaal nog spanneder en fysieker maakt. Nu door het Vaticaan aan het Centraal Museum in Utrecht uitgeleend. Eén groot feest die tentoonstelling met Caravaggisten.