eergisteren, 18 maart, was er op nog geen 300 meter van ons huis een verschrikkelijke gebeurtenis. Een man van Turkse afkomst schoot in een tram drie mensen dood, verwondde nog drie zwaar en enkele anderen lichter. Hij kwam de tram uit, nam een auto en wist te ontkomen, maar later werd hij aangehouden. Hij was door gezichtsherkenning al gauw geïdentificeerd als een crimineel, die de laatste acht jaar al zeker acht keer was aangehouden door de politie voor geweldsdelicten, diefstal, drugsdelicten en aanranding. Hij had tot drie weken ervoor nog vastgezeten. Er was meteen een verdenking van religieuze terrorisme, omdat hij ook wel brave periode had met baard en lange kleding. Er was ook verdenking van een eerwraak of liefdeszaak, omdat zijn vrouw twee jaar geleden was gescheiden. Maar de doden in de tram waren geen bekenden van hem, zo maar willekeurige mensen: een 19-jarige vrouw die in een broodjeszaak werkte, iemand van het kantoor van pro-rail die ook een geliefde voetbaltrainer was.
Vanmorgen gingen we kijken bij die plek. Er was een boom uitgekozen als centrum van de rouw op straat. De krans tegen de boom is van de voetbalclub van de man. Rechtsonder een krans met veel groen en mooie rozen van de moslimbewoners van Kanaaleiland, die het extra verdrietig vinden dat iemand die in de wijk bekend is (al woonde hij nu in Overvecht) dit heeft gedaan. De middelste foto heeft ook een tekst van moslims
inna lillahi wa inna ilajhi raj'un: wij komen van God en tot hem keren wij terug, naast de vredesduif en de roodwitte vlag van Utrecht. Drie meiden van de ROC hebben de Domtoren en Nijntje, treurend als symbool van de stad getekend.
Een getuige had nog de kreet
Allahu akbar gehoord. In de auto was een briefje met een verklaring opgedoken waarin de haat tegen de islam als oorzaak werd genoemd. Maar wat moet je met zoiets bij zo'n rare figuur met zoveel tegenstellingen. Alle aandacht dus alleen voor slachtoffers van zo iets wreeds en nutteloos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten