Vorige week organiseerden de Raad van Kerken in Nederland, met andere organisaties in de Janskerk van Utrecht een bijeenkomst met de ambitieuze vraag of en hoe religies aan vrede kunnen bijdragen. Marcel Poorthuis sprak er, naar Rashid Bal en hoofdspreker was Jens Petzold, Zwitser die ruim 30 jaar in de Syrische woestijn aan contacten tussen christenen en moslims werkte. Hij vertelde in het Duits, maar had moeite om zo'n gezelschap hier in Nederland echt te bereiken met zíjn problemen.
Het ging allemaal over kleine pogingen om die grote wens van vrede te bereiken, waar religies nogal eens in de weg staan.
Van afstand lijkt het meer een ruïne van een kasteel, dan een levend klooster. Misschien is het ook wel een vervallen toestand, want vanwege de Syrische toestanden moesten ze er ook uit we: de vier mannen en vijf vrouwen in dat gemengde experiemntele klooster.
Ik kocht er een klein boekje over Mozes, als brug tussen de drie religies van dat gebied: Joden, Christenen en Moslims.
Ik heb wel ooit gedacht dat er een soort grote oecumene kon ontstaan door elkaar geschriften te lezen, een Islamitisch-Christelijk Leerhuis. In het tijdschrift
Begrip ben ik er in 1991 ook mee begonnen. Er kwamen ook boeken over Adam, Jezus, de profeten in het algemeen.
De Abrahamitische link is lange tijd belangrijk geweest. Nu Mozes als brug.
Het is een fijnzinnig boekje geworden met drie aparte verhalen, waar de historische Bijbelkritiek afgedaan blijkt te hebben en zelfs de literaire exegese niet nodig is. Het zijn herinneringen van die grote geschiedenis van lezen van de geschriften vanuit de giganten in de religieuze tradities.
Werkt dat? Esther van Eenennaam (hoe kom je aan zo'n naam?) heeft het uiteindelijk over een bru: Mozes als een brug:
strek je brug, hoed je goed. Draag hem, die aan je toevertrouwt.. Het was mooi om het te lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten