Sinds enige tijd is het Maximapark in Leidsche Rijn onze geliefde wandelplek geworden. Nu Paule met een rollator loopt is het daar perfect: brede geasfalteerde wandelpaden, geen grote drukte. Gisteren kwamen wij voor het eerst sinds jaren weer bij de Wood Chapel, een van de bijzondere kunstwerken. Na voorbij een oud gereformeerd kerkje te zijn gelopen (nu een mooi woonhuis, dankzij aangebouwde extra woning erachter, zie 1e foto hieronder, Paule rechts), kom je dan bij die houten kapel.
De Wood Chapel is in principe een gefanteseerde loods voor houtopslag. In 2016 hebben hangjongeren inde daar liggende stapels een fikje gestookt. Maar het ziet er toch weer mooi goed verzorgd uit.
Aan de binnenkant staat een gedicht. Nar enig zoeken bleek het van Rainer Maria Rilke te zijn, uit 1922.
dass Maschinen uns die Hand verdrängen.
Lasst euch nicht beirrn von Übergängen,
bald wird schweigen, wer das "Neue" pries.
Denn das Ganze ist unendlich neuer,
als ein Kabel und ein hohes Haus.
Seht die Sterne sind ein altes Feuer,
und die neuern Feuer löschen aus.
Glaubt nicht, dass die längsten Transmissionen
schon des Künftigen Räder drehn.
Denn Aeonen reden mit Aeonen.
Mehr, als wir erfuhren, ist geschehen.
Und die Zukunft fasst das Allerfernste
rein in eins mit unserm innern Ernste.
Het lijkt me een gedicht tegen de waan van de tijd, tegen de gedachte dat alles nu pas fantastische en modern wordt. De eeuwenof eigenlijk nog veel langere tijden gaan al rond in het heelal. Ik vroeg me af hoeveel bezoekers zich de moeite geven om achter die tekst te komen. Trouwens, de rest van het plafond is nog veel mooier beschilderd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten