Vijf maal Indonesië (4)

5. Flores. Hoofddoel hier was de uitreiking van de vertaling van het 3e en laatste deel van mijn geschiedenis van Katholieken in Indonesië. Daarom eerst een foto van die plechtigheid in wellicht het grootste katholieke seminarie ter wereld, Ledalero, in Flores, telt ruim 800 studenten.

Er was wel een eigenaardige achtergrond: een Griekse filosoof, soort Diogenes, die tegen een wereld van ingestorte Gothische kerken zit te kijken. Links op deze foto zit Hendrik Maku, docent Islam en 2e commentator. Rechts op de foto John Prior, oude bekend en ook docent in Ledalero die na mijn  1 uur een eerste vraag formuleerde. De hele plechtigheid duur de drie uur,te beginnen met het Indonesische volkslied, gebed, e.d. Voor de nodige accreditatie heet dit dan ook een internationaal seminar.
Bij aankomst op donderdag 26 oktober, gingen we naar het grote seminarie met bij de ingang de beelden van twee SVD heiligen: Arnold Jansen en China-missionaris Freinademetz (of iets in die richting). Daarna naar de bescheiden maar zeer scherpe vertaler Yosef Maria Florisan. De laatste is niet zo geschikt als docent,maar als schrijver en informant in kleine kring werkelijk fantastisch.

We gingen ook (weer) naar Sikka, waar de kerk van Le Cocq d'Armandville al 100 jaar stevig staat. Nu ging de aandacht ook wel naar de nieuwe kapel, de armida die op Goede Vrijdag dienst doet bij de grote en traditionele processie. In de opstelling staan hier nog het kruis uit de Portugese tijd (rond 1570! Nu in een soort lijkkist met de paarse doek er onder) naast andere oude overblijfselen die de heilige schat van Sikka uitmaken.

Het was allang van tevoren afgesproken, maar de precieze invulling kwam pas daags er voor. Op vrijdagmiddag 27 oktober hield ik ook een 'internationale lezing' bij de lerarenopleding (IKIP) van de Muhammadiyah in Maumere. Ik maakte maar een selfie van tweemaal mezelf, zowel op de banner als in het echt.

Om de hals het kleine doek wat je overal in Zuidoost Indonesië bij aankomst aangeboden krijgt: een ikat-doek.
Er was ook nog tijd aan (alweer) een bedevaartsoord: Nila, zo'n 10 km ten zuiden van Maumere met een 18 meter hoge Maria op een gebouw van zo'n 10 meter hoog. Afijn we begonnen bij een 130meter hoge Wishnu, dus dit is een mooie afsluiting.

Vanuit Nila hadden we een prachtig uitzicht op de baai van Maumere. Stevige wind en hoog, dus koel. Mooi bedacht als plek voor zoiets. Maar de bisschop wilde niet inwijden.Hij was niet gekend in de bouw. Dus maar door de hoogste politicus van het gebied en gezegend door de hulpbisschop.
Zondag 28 hadden wij een bijzondere ervaring: mis in de gevangenis van Maumere, waar John Prior wekelijks de mis celebreert voor zo'n 150 gevangenen. Een van hen (een jongen die op 17 jarige leeftijd lange tijd een relatie had met een meisje van16, haar zwanger maakte en daarvoor 10 jaar 'kreeg'), schilderde een laatste avondmaal achter het altaar. De idee voor deze afbeelding: de open deur als teken van iemand/iedereen mag binnen komen, de heel verschillende gevoelens van de deelnemers (van opstandig tot meelevend) zijn gekomen na het bekijken van zoiets in een Amerikaanse gevangenis. Er was een levendig koor van zo'n  20 gevangenen met een fantastische organist, die heel jazzy speelde. Ook hij een gevangene. Op het einde van de mis vroeg John Prior me om iets te zingen, waarop ik een Salve Regina zong.

En zo wamen we op maandagmorgen 29 oktober weer terug op Schiphol. Helemaal groggy van de lange reis in de vliegtuigen (19 uur vliegen vanaf Maumere en wat rondhangen in Bali en Singapore) maar wel heel blij met de zoon, schoondochter en kleinkinderen die op Schiphol waren.