Bourgondiërs

Ter voorbereiding op de Van Eijk tentoonstellingen in Gent, las ik Bart Van Loo, Bourgondiërs. Adembenemende 500 bladzijden schokkende en dramatisch verhalen over de hertogen van Bourgondië. De omgeving, familie en burgers krijgen ook ruime aandacht, maar vanaf Philips de Stoute zijn zij de hoofdpersonen. Absolute vorsten, die zoveel konden bepalen. Zij worden als de Aartsvaders van de Lage Landen beschreven. De Franse streken glijden langzaam weg. Oudewater, Alphen aan de Rijn, beetje Utrecht (dankzij David die in een burcht in Wijk bij Duurstede probeerde Utrecht te besturen) Gorcum zijn er ook, maar het gaat toch vooral over een tegenpool aan de boeken over Willem en anderen van Oranje, als 'stichters van Nederland': alle aandacht hier voor België.
Hoogtepunten zijn de veldslagen en de feestpartijen: beide worden af en toe bladzijden lang beschreven. Alsof je iemand met tinnen soldaatjes bezig ziet de veldslagen na te spelen: het echte bloedvergieten na de toernooien die ook niet zachtzinnig waren! En natuurlijk de schranspartijen, uitgebreide feesten.

Van Loo ziet deze hele geschiedenis als een soort toernooi tussen de steden (Brugge, Gent vooral, later ook Brussel, beetje Mechelen), maar de steden zijn toch altijd de klos: moeten betalen en er worden veel mensen uitgemoord. Vooral de bisdommen Luik en Keulen moeten het ontgelden.

Hoogtepunten zijn de feesten. Moeten we dus zo ook naar het grote werk van Jan (en Huub?) van Eijk kijken: naar Openbaring 19. Al die schitterende kleding, 'bourgondische overdadige pracht'. Daar het het ook de Bruiloft van het Lam, met heel veel volk er bij, fonteinen waar wijn uit komt, grote koren die de schitterende muziek van Josquin en tijdgenoten zingen. We gaan nog eens kijken in Gent!