Salafistische aanjagers

De islamikenners in Nederland kunnen een nieuwe term in hun boeken en artikelen, en vooral hun rapporten gaan gebruiken: salafistische aanjagers. Deze week is er een enquete in het parlement over de buitenlandse financiering van moskeeën en andere islamitische activiteiten. Die zijn per se niet verboden. Omgekeerd gebeurt het al eeuwen: missionaire christelijke organisaties (zending geheten aan protestante kant), zenden missionarissen uit. Toen tussen 1965-1970 ontwikkelingssamenwerking een onderdeel werd van buitenlands beleid van Nederland, werden ook allereerst de contacten van christelijke kerken gebruikt om netwerken op te zetten. Ik zelf werkte op een Islamitische Universiteit in Indonesië van 1981-1988, betaald door Nederlandse ontwikkelingsgelden. Maar dat was een grote uitzondering. Samenwwerking met kerken was heel gewoon. Eens vroeg een ambassade-ambtenaar mij in Jakarta: 'Exporteren wij zand naar Saudi-Arabië? Doceren wij Islam in Indonesië?' Ik moest hem uitleggen waarom 'wij' dat doen:omdat de Indonesiërs, of in ieder geval hun moslim-minister van godsdienstzaken zijn theologen niet alleen naar Arabische landen wilde sturen, maar ook naar plekken waar veel Indonesische intellectuelen ook wilden studeren. Westerse landen dus.
Veel christelijke universiteiten, ziekenhuizen, ontwikkelingsprojecten, worden nog steeds vanuit Nederland ondersteund.
Maar ja, het salafisme kan gewelddadig zijn (dat was het vroegere kolonialisme heel vaak!) en nu is er dus controle nodig op moskeeën en wil de veiligheidsdienst daar controle op hebben. Vooral via het geld.

In Geleen gebeurde wat ook in nogal wat Indonesische moskeeën gebeurt: een jongeren-groep werd actief. Ze bleken strikter dan de ouderen, werkten die er uit en namen dus de moskee over. Daar klagen ze ook in Indonesië over, die infiltratie van salafistische moslims. Nu ook dus in Geleen. Een dame uit Geleen getuigde bij de parlementaire commissie en ook in de Volkskrant. Er was een jonge Nederlandse bekeerling, die met een Arabische vriend/contactpersoon kwam, die notabene nog veel geld schonk: ineens kon er van alles in de moskee, maar het werden wel toespraken van harde jongens.
Ja, zo is de Agneskerk in Amsterdam ook overgenomen door het Pius IX Broederschap, die wel geld een een beetje mensen hadden om die veel te grote kerk nog te onderhouden. Zo is ook de Utrechtse Willibrorduskerk door ouderwetse/traditionele katholieken overgenomen. En zo gaat het een enkele keer ook in de islamitische wereld: via salafistische aanjagers dus. Blijft staan dat het woord salafisme een heel brede betekenis heeft en niet zo erg precies is. Maar we hebben er voor enige tijd weer een nieuw min of meer duidelijk begrip bij!