De Odyssee van Mohamed El Bachiri

Mohamed El Bachiri was een metroconducteur in Brussel. In Maart 2016 kwam zijn vrouw Loubna om bij een terreuraanslag. Hij schreef dagboeknotities, die werden uitgegeven als Een Jihad van Liefde, in samenwerking met David Van Reybrouck.
Daarop is nu op dezelfde manier een vervolg gekomen: Van Reybrouck heeft hem geïnterviewd, maar er zullen ook (bij wijze van voorbereiding?) dagboeknotities in staan. Mohamed heeft het niet gemakkelijk gehad: nazorg voor de omgeving van de directe slachtoffers was kennelijk weinig en nogal amateuristisch. 27-31 is een verhaal over een vrouw die een vereniging voor hulp van slachtoffers van 22 maart  heeft opgericht, getrouwd is, maar verliefd wordt op Mohamed, die er niet op gesteld is: zij is als een sirene, waar deze Odysseus (nog) niet naar wil luisteren.
Hij wordt voorgesteld aan een Brusselse imam, aan wie gevraagd wordt of hij Bachiri kent? De imam vindt dat niet belangrijk: 'Moet ik hem kennen? Is het niet eerder zo dat hij geacht wordt míj te kennen?' (80).
Een van de korte stukjes gaat over homoseksualiteit: 'Terwijl heel wat blanken bang zijn voor de islamisering van het Westen, zijn heel wat moslims bang voor de homoseksualisering van de islam.' (100: zo dus ook de imam van de Al-Fitrah moskee van Utrecht).

Hij komt in Parijs, voor de presentatie van de Franse versie van zijn eerste boek en wordt meteen op het Gard du Nord door de politie aangehouden en ondervraagd (64). Hij heeft veel ongemak. Zijn zoontje krijgt pillen tegen ADHD. Zijn oude islam helpt ook maar moeizaam. Een mooi portret.