18 maart in Utrecht

Te midden van de ophef over het corona-virus werden gisteren bij het 24 Oktober-plein (genoemd naar dat vredesinitiatief, de Verenigde Naties!) de 4 moorden herdacht van 18 maart 2019. Intussen is de rechtszaak tegen Gökmen T. aan de gang: de man die spot met de rechters, spuugt naar zijn eigen advocaat, geen enkele reden voor deze zinloze geweldsdaad kan geven.
Er is een sober monumentje gebouwd: in een gebogen lijn zijn drie rijen mooie natuurstenen banken neergezet. Beetje raar: om een elektriciteitshuisje heen, dat kennelijk niet verplaatst kon worden en nu maar dicht moet groeien.
Geen namen van de vier doden.  Bij de bloemen viel me wel een tekening van de Domtoren op en de rood-witte kleuren van de stad Utrecht: alsof niet die personen, maar de stad als geheel getroffen is.

Het was geen terroristische daad in de zin dat deze man anderen angstig wilde maken voor iets als islam of andere idealen. Ook niet meteen een spectaculaire zelfmoordactie waar anderen maar in mee moesten gaan. Ook het gedicht dat werd voorgelezen kon weinig aan de stilte rond zin van zo'n daad toevoegen.

En schreeuwen?

Oh, zeker. Van binnen is er bij velen toen
een schreeuwen begonnen dat niet stoppen kan,
niet stoppen wil, omdat van stoppen vergeten
komt. En niemand wil vergeten.

Die dag, ja, die dag zelf zeker. Maar niet zij
die schreeuwend in die dag zijn blijven steken.

Laten we luisteren naar deze nadrukkelijke
stilte voorbij het schreeuwen
en laten we daarbij niemand vergeten.

Iedereen beleeft dit zwijgen
op eigen wijze, maar niemand vergeet. Niemand

Ruben van Gogh
Utrechts Stadsdichtersgilde