Allemaal wonderen en verwondering in Utrecht

Er zijn twee nieuwe tentoonstellingen in Utrecht: Allemaal Wonderen in het Catharijneconvent en over Magisch Realisme in het Centraal Museum.
Met Allemaal Wonderen heeft het Catharijne een bijna-populistische aanpak genomen. Er staat ergens dat 60% van de Nederlandse wel 'in wonderen gelooft, ergens 'in een ingreep van iets onbegrijpelijks' dus. Dat heeft met kerkelijk of onkerkelijk niets te maken. De tentoonstelling is wel meer katholiek dan protestants of seculier als het gaat over de afbeeldingen: nogal wat wonderen uit de bijbelverhalen, van de film van Cecil de Mille, over het splijten van de Rode Zee tot wonderen van Jezus. Verder nogal wat uit Gent, het Mirakel van Amsterdam e.d. Het zweven (levitatie heet dat in technische taal) van Teresa van Avila tot Marina Abramovic die ook zoiets in een keuken klaar kreeg, tenminste op een foto.
Boeddhisme, hindoes en ook moslims werden niet vergeten. Over Jona in en uit de walvis was een mooie afbeeldingen uit de islamitische wereld.

Moslim engelen en heiligen, vooral profeten, hebben allemaal zo'n vuurglans om hun hoofd. Hier dus ook boven bij de engel die Jona helpt om uit de walvis te komen. Onder is uit het boek van de Mirakelen van Abdulqadir Jilani, de grote heilige uit Irak, 12e eeuw. Een boot is vergaan, en een vrouw komt bidden bij de heilige voor de opvarenden. Jilani brengt de boot weer naar boven en iedereen leeft nog/weer.

In het Centraalm Museum was een minder uitwaaierende tentoonstelling met de lange titel: De tranen van Eros. Moesman, surrealisme en de seksen. Johan Moesman (1908-1909) is niet alleen Utrechter van geboorte en leven, ook nog de bekendste surrealist. Het lijkt allemaal gewoon echt naar de natuur getekend, maar er gebeuren gekke dingen in. Moerman zelf zei dat je er niet teveel betekenis aan moet hechten, maar dat werd natuurlijk toch stevig gedaan. In deze tentoonstelling krijgt hij er stevig van langs: de surrealisten, Moesman incluis wilden veel mooie lijven, vooral van vrouwen, maar de mannen bleven centraal staan. Wat kun je hiermee nog doen na #Metoo? De Sade, verheerlijkt door sommige surrealisten, kreeg er ook stevig van langs. Naast een twintigtal werken van Moseman is  er stevig naar tijdgenoten als Salvador Dali en Magritte gekeken.
Een vroeg werk van rond 1935 gaat over een vrouw die niet verder met hem om mocht gaan, dus dood en afgebeten werd geschilderd. Op haar linkerborst staat de schilder, werkend. Zoals heeft Van Eijck dat ook ooit gedaan bij een portret van Arnolfini.
Moesman schilderde ook portretten. Hieronder een van de kritische katholieke dichter en schrijver Gabriel Smit.  Er was ook een portret van de nette musicoloog Wouter Paap. Heel mooie tentoonstelling. Voor mij heel wat spannender dan de veel van het Catharijneconvent.