De liefdes van/volgens Michel Houellebecq

Volgens een item in Wikipedia schijn je de naam uit te moeten spreken als Welbek, goedgebekt dus, al zullen Fransen daar niet zo gauw aan denken.
Soumission vond ik een spannend en intrigerend boek: als de moslims Frankrijk overnemen en daar dus de sjarie'a wordt ingevoerd.
Serotonine was een best wel zinderende roman. Het begint bij een 40-50 jarige die van zijn Japanse vriendin en zijn baan af wil, eigenlijk een sannyasi, een thuisloze wil worden. Niet als de daklozen die wij bij de Albert Heijn, bij de Janskerk en op de stationspleinen zien, maar een bewust gekozen zoektocht naar vrijheid wil maken.
Maar eerst krijgen we nog de verhalen over de huidige vriendin (een Japanse die gedumpt moet worden), de eerste, Deens Kate en dan de vijfjarige relatie met Camille. Dat gaat in treinvaart, met veel aandacht voor de geslachtsdelen en -daden, maar de studie, het werk op een ministerie van landbouw, dat is allemaal niets. Er wordt heel veel gerookt en gedronken, maar Houellebecq is bepaald geen Bourgondiër, integendeel, hij vindt het leven maar zo-zo en ziet zichzelf al aangekomen in de fysieke aftakeling.

Na de vertellingen over de dames wordt een man uit het verleden het centrum van de roman, Aymeric, een medestudent op de landbouwhogeschool. Aymeric is de grond van zijn adellijke gaan beheren. Het is een boerderij met 300 koeien die hij zelf met de hand melkt. Ik heb er geen verstand van, maar het lijkt me een klus die je niet in een dag klaar krijgt en dan schijnt het 's morgens en 's avonds te moeten. Afijn, Aymeric kan er geen droog brood aan verdienen, hij sluit zich aan bij harde betogers. In een actie tegen de ME die de snelwegen weer vrij wil maken, pleegt hij zelfmoord, maar het lijkt alsof hij slachtoffer van de ME is. Dit is een ontroerend deel van het boek waarin de globalisering van de neo-liberale economie via een geval aan de kaak wordt gesteld.
Het laatste deel van de roman is meer filosofisch:Thomas Mann en de dood in Venetië komen aan bod, naast Gogol, Proust, Pascal. Zelfs een twee laatste alinea's met theologische beschouwingen:

In werkelijkheid bekommert God zich om ons, Hij denkt elk moment aan ons en geeft ons aanwijzingen, soms heel nauwkeurige. Die golven van liefde die in onze borst opwellen en ons de adem benemen, die ingevingen en extases, waar onze biologische natuur, onze eenvoudige primatenstatus geen verklaring voor kan bieden, zijn uitzonderlijk heldere tekenen.
En ik begrijp nu het standpunt van Christus, de ergernis die al die ongevoelige harten steeds bij hem wekken: ze hebben alle tekenen en ze trekken zich er niets van aan...
Met dank voor de mooie tekeningen die de recensie in De Volkskrant vergezellen.