Opvallende reuzengebouwen in Valencia

In de bedding van de rivier de Turia, die eeuwenlang om de oude stad liep is in de jaren 1980 een park aangelegd van 10 kilometer. Dat wordt aan de zuidkant afgesloten met een serie van 7 exorbitante betonnen kolossen.
Het begint met de grootste, de opera, die een beetje aan die van Sydney doet denken.

De gebouwen rechts staan nog op de oever, maar dragen bij aan het futuristisch ogent complex. In het complex zijn 4 zalen, lees ik, waar in totaal 3400 mensen van kunst kunnen genieten. 80 keer per jaar is er een voorstelling, dus 1 1/2 dag per week. Minder dan in het veel kleinere Vredenburg in Utrecht. Maar het gebouw is wel groter. Er naast staat dan een ook al ei-vormige bioscoop, IMEX en een wetenschapsmuseum voor de jeugd (nu was er ook een Harry Potter tentoonstelling). Langs de twee gebouwen loopt een enorme parkeerplaats, ondergrond, waarop een soort grote serre, L'umbracle geheten. Aan het einde staat een grote brug, als een enorme harp, 125 m hoog, over de rivierbedding heen.

Binnenin de Umbracle is een soort subtropisch tuin aangelegd. Aan het eind daarvan dus eerst die harp en daarachter de blauwgroene Agora, een gebouw waarvoor eigenlijk nog een bestemming wordt gezocht. Eens per jaar is daar een groot tennistournooi, twee keer is er een modeweek en voor de rest worden nog liefhebbers gezocht.

Helemaal hierboven een foto genomen naar de noordkant, begin dus, met 3 gebouwen: van links naar recht de opera, de Imax-bioscoop en het wetenschapsgebouw met de mooie vijver. In het midden de tuin boven de garage en onderaan de harp-brug met daarachter de grote Arena. Wij hebben het laatste gebouw, het grote zee-aquarium gelaten voor wat het was. Het geheel heet CAC, Ciudad de las Artes y las Ciencias. Het laatste gebouw is in 2009 opgeleverd. We zijn benieuwd hoe het er over 30 jaar bij zal staan. Gebouwen die gebruikt worden zijn aan permanente veranderingen, reparaties e.d. onderhevig, dus het leven moet nog gaan beginnen voor CAC.

Alles is reusachtig hier. Hier Paule lopend op een van die prachtige trappen. Organische bouw noemen ze dit, dis geen rechte hoeken maar allemaal als grote walvissen, enorme borstkassen en je voelt je er heel klein bij. Kinderen hadden er ook veel pret.