dinsdag 17 december 2019

Afkikken van Kerstromantiek met Jules de Corte

Met het koor van de Janskerk zingen we dit jaar het super-romantische genre: weinig verrassende visies op de bijbelteksten, maar in beide diensten (nachtmis en overdag) veel Engelse Carols, met John Rutter als belangrijk componist. De tegenstelling dat de Redeemer is found in a manger staat wel voorop. Het6 is niet allemaal even gemakkelijk te zingen: uit berlioz, L'enfance du Christ, is er het Adieu des Bergers, waar de jonge Jesus een goede toekomst wordt toegewenst: dat hij snel mag groeien en op zijn beurt een brave vader mag worden. We hebben er al een hele zaterdag op gerepeteerd, want het waren veel liederen. Daar kreeg ik van het koor de onderscheiding van het theelepeltje, voor het al zo'n 15 jaar (laten) wassen van de handdoeken (Paule doet dat).
In het gebouw Rheyngaerde, waar we nu al weer 1,5 jaar wonen zingt het huiskoor ook een kerstprogramma. Ook zoetgevooisde kerstliederen. Top is de solo van Yuko Yagishita die hier ook woont en sopraan zingt bij het Groot Omroepkoor. Zij zingt de vesperpsalm Laudate Domunum van Mozart. Ik heb zelf hier gekozen voor twee tegendraadse liederen van Jules de Corte. Het eerste De onbekende gaat over de sfeer van Kerstnacht, waarin een agent een zelfmoord ontdekt:
Terwijl wij zongen de vanouds vertrouwde zangen
van 'Stille Nacht' en van 'De Herders op de velden' 
heeft een politieman op zijn bureau gemeld:
in het N.N.-park heeft zich iemand opgehangen.
De tegenstelling gaat even dor en de conclusie is ontnuchterend: Want in de wereld is maar weinig te bespeuren van de aanwezigheid van het koninkrijk van God..
 Het tweede is Kerstlied door het hele jaar, waarin een gewoon kind wordt beschreven de vader is bepaald geen vrome, de moeder allerminst een maagd .. het zal misschien van honger moeten sterven. Ook hier in het laatste couplet geen troost-conclusie: Eris vannacht een kind geboren
waar niemand enig heil in ziet.
Het zal de vrede niet verstoren en zeker ook de oorlog niet.
Dus geen gevaar voor onze zilverlingen.

Om het zuur hier wat te verzachten zingen we dan daarna als koor het lieflijker Ik zou wel eens willen weten. Het blijft toch Kerstmis natuurlijk!


Huisgenoot Rob Sturkenboom (van het Groot Omroepkoor, huisgenoot hier) stuurde bovenstaande foto op. Aardig toch!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten