Hidjra: (aan)bevolen migratie

In de islamitische wereld zijn er veel 'hooggeleerde richtlijnen' of fatwa. Zo heeft een Raad van Europese Moslimgeleerden (opgericht in Qatar, vergaderend in Dublin) ooit een fatwa uitgegeven dat moslims slechts onder strenge voorwaarden (geen levensonderhoud, geen veiligheid, zonder vrouw en kinderen) mogen emigreren naar niet-Moslim landen, Europa dus.
Als ze er toch al wonen is er ook een fatwa: ze worden aanbevolen om naar een moslimland te verhuizen. Dat heet hidjra, migratie in het Arabisch. Toen Mohammed geen steun kreeg voor zijn religieuze en sociale vernieuwing in Mekka deed hij ook hidjra naar Medina en daarmee begon de moslim jaartelling in 622 na Chr., aangeduid met een H. op het einde. We zijn nu  in 1441 van die jaartelling.
Onder 18 moslima's uit Nederland en Vlaanderen die via een hidjra-wens naar Marokko verhuisde werd onderzoek door Nina ter Laan, in een groot onderzoeksprogramma van Brigitte Meijer aan de Universiteit Utrecht.

Anthropologen richtten zich vroeger vaker op kleine gemeenschappen en doen dat nog wel. Maar een echte hechte gemeenschap zijn die 18 vrouwen niet en het was een aangename causerie op Drift 25, maar eerder journalistieke dan academische resultaten. De migratie viel voor velen tegen: er kwam weinig aansluiting bij 'de moslims' van Marokko. De groep was sociaal wat omhooggevallen en hoort in Marokko bij de rijkere middenklasse. Maar die is daar in meerderheid seculier! Ook was er weinig aansluiting bij de geloofsbeleving van Marokkanen. Naar marabouts en hun graven ging helemaal niemand. De vrouwen waren helemaal bezig met supranationale islam. Nederlanse waarden als eerlijk - sober - direct - spaarzaam - betrouwbaar werden ook als echt islamitische gezien en nogal gemist bij Marokkanen. De dames hadden ook nogal eens kritiek op schoonouders, en de gemiddelde Marokaan zit echt niet te wachten orthodoxe muhajirat. Er is een enorme zoektocht naar spirituele islam bij die vrouwen, die als vele migranten ook in een soort bubbel, netwerk van gelijke afkomst leven.
Er was bij de lezing een bekeerlinge die zich ook aardig roerde. Zij was duidelijk van de islam als totaalpakket, waarbij ze op dit moment veel aandacht besteedde aan de gewoonte/gebod om niet met de linkerhand te eten, maar alleen met rechts.
Bekering is kennelijk het accepteren van een totaalpakket, maar bij nadere kennismaking, wil men toch niet alles uit die winkel overnemen.  Het horen bij een religie is in Nederlandse cultuur steeds meer een gedeeltelijke acceptatie geworden, individueel pakket meer dan een totale overgave, ook voor de bekeerde moslima's.